اقتصاد ایران به عنوان یک اقتصاد صادرکننده نفت، به شدت تحت تأثیر نوسانات درآمدهای نفتی و سیاست های پولی و مالی قرار دارد. پژوهش حاضر با استفاده از رویکرد تعادل عمومی پویای تصادفی (DSGE) در چارچوب مکتب کینزی جدید، به تحلیل تأثیر سیاست های پولی و مالی بر رشد اقتصادی ایران با تأکید بر نقش شوک های نفتی می پردازد. مدل پژوهش برای یک اقتصاد باز کوچک صادرکننده نفت طراحی شده و شامل بخش های خانوار، بنگاه، دولت، بانک مرکزی و بخش نفت است. پارامترهای مدل با استفاده از روش بیزین و کالیبراسیون و داده های فصلی دوره ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۲ برآورد شده اند. نتایج توابع عکس العمل آنی نشان می دهد که شوک مثبت درآمدهای نفتی در کوتاه مدت تولید غیرنفتی را حدود ۸/۰ درصد افزایش می دهد، اما در میان مدت به دلیل کاهش سرمایه گذاری بخش خصوصی و اثر برون رانی، تولید با کاهش مواجه می شود و پدیده نفرین منابع را تقویت می کند. شوک پولی (افزایش حجم پول) تولید و اشتغال را افزایش می دهد اما با تشدید تورم همراه است. شوک مالی (افزایش مخارج دولت) تولید و اشتغال را افزایش ولی سرمایه گذاری خصوصی را کاهش می دهد. شدت اثرگذاری و ماندگاری شوک های مالی بیشتر از شوک های پولی است. همچنین حدود ۴۰ درصد از افزایش پایه پولی به تورم تبدیل می شود. یافته ها نشان می دهد که هماهنگی سیاست های پولی و مالی و کاهش وابستگی بودجه دولت به درآمدهای نفتی، از مهم ترین پیش شرط های دستیابی به رشد اقتصادی پایدار در ایران است.

سیاست پولی سیاست مالی رشد اقتصادی تعادل عمومی پویای تصادفی شوک نفتی اقتصاد ایران