حسین ترحمی اردکانی مجله بین‌المللی مدیریت، کسب‌وکار، اقتصاد و مالی 1 2 (زمستان) 2026 02 19 The impact of unconventional monetary policies (such as quantitative easing) on ​​banking stability: An analysis of transmission mechanisms, stability implications, and new supervisory frameworks تاثیر سیاست های پولی غیر متعارف (مانند تسهیل کمی) بر ثبات بانکی: تحلیل مکانیسم های انتقال، پیامدهای ثباتی و چارچوب های نظارتی نوین 1 12 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA احمد دانشجوی دکترا اقتصاد نفت و گاز ، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد مرودشت ، فارس ، ایران 2026 02 19 Unconventional monetary policies (UMPs), particularly quantitative easing (QE), have increasingly become a staple in the toolbox of central banks in advanced and developing economies since the global financial crisis of 2008–2009. These policies, which involve large-scale purchases of public and private assets, are designed to lower long-term interest rates, improve financial conditions, and stimulate economic growth in a context where short-term interest rates are close to zero. However, the implications of these policies for the stability of the banking sector, as the central link in the transmission of money and credit creation, are complex and multifaceted. This review aims to provide an in-depth and multidimensional analysis of the effects of UMPs on banking stability, focusing on the transmission mechanisms and their intended and unintended consequences. The research findings show that the impact of QE on banks occurs through three main channels: the excess reserves channel, which inflates banks’ balance sheets, exposes them to new liquidity and regulatory risks, and limits their long-term lending capacity through the phenomenon of “regulatory inhibition”; the deposit mix channel, which makes banks’ funding structure more fragile by increasing volatile wholesale deposits and reducing stable retail deposits; and the risk-taking and profit margin channel, which pushes banks to take on more credit and market risks by putting pressure on banks’ net interest margins (NIM) and creating an incentive to search for yield. Empirical evidence from the euro area and the United States suggests that QE has increased the marginal cost of long-term lending and that the accumulation of excess reserves has reduced the efficiency of monetary transmission. In this regard, coordination between monetary and macroprudential policies, reform of liquidity frameworks (such as the liquidity coverage ratio - LCR), transparency in exit strategies, and close monitoring of off-balance sheet transactions are considered key strategies to contain the negative consequences of UMPs on banking stability and maintain a balance between the objectives of price stability and financial stability. سیاست های پولی غیر متعارف (UMPs)، به ویژه تسهیل کمی (QE)، از زمان بحران مالی جهانی 2008-2009 به طور فزاینده ای به ابزاری اصلی در جعبه ابزار بانک های مرکزی در اقتصادهای پیشرفته و در حال توسعه تبدیل شده اند. این سیاست ها که شامل خرید گسترده دارایی های دولتی و خصوصی در مقیاس وسیع است، با هدف کاهش نرخ های بهره بلندمدت، بهبود شرایط مالی و تحریک رشد اقتصادی در شرایطی که نرخ های بهره کوتاه مدت به صفر نزدیک هستند، طراحی شده اند. با این حال، پیامدهای این سیاست ها برای ثبات بخش بانکی، به عنوان حلقه مرکزی انتقال پول و خلق اعتبار، پیچیده و چندوجهی است. این مقاله مروری با هدف تحلیل عمیق و چندبعدی تاثیرات UMPها بر ثبات بانکی، با تمرکز بر مکانیسم های انتقال و پیامدهای پیش بینی شده و پیش بینی نشده آنها، نگاشته شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تاثیر QE بر بانک ها از سه کانال اصلی صورت می گیرد: کانال ذخایر مازاد که ترازنامه بانک ها را متورم کرده، آنان را در معرض ریسک های نقدینگی و نظارتی جدید قرار داده و از طریق پدیده "بازداری نظارتی" توان وام دهی بلندمدت را محدود می کند؛ کانال ترکیب سپرده ها که با افزایش سپرده های عمده فروشی بی ثبات و کاهش سپرده های خرد پایدار، ساختار تامین مالی بانک ها را شکننده تر می سازد؛ و کانال ریسک پذیری و حاشیه سود که از طریق فشار بر حاشیه سود خالص بانک ها (NIM) و ایجاد انگیزه برای جستجوی بازده (Search for Yield)، بانک ها را به سمت پذیرش ریسک های اعتباری و بازار بیشتر سوق می دهد. شواهد تجربی از منطقه یورو و ایالات متحده حاکی از آن است که QE هزینه نهایی وام دهی بلندمدت را افزایش داده و انباشت ذخایر مازاد، کارایی انتقال پولی را کاهش داده است. در این راستا، هماهنگی بین سیاست های پولی و احتیاطی کلان، اصلاح چارچوب های نقدینگی (نظیر نسبت پوشش نقدینگی - LCR)، شفافیت در استراتژی های خروج و نظارت دقیق بر تراکنش های خارج از ترازنامه به عنوان راهکارهای کلیدی برای مهار تبعات منفی UMPها بر ثبات بانکی و حفظ تعادل بین اهداف ثبات قیمت ها و ثبات مالی مطرح می شوند. /downloadfilepdf/19229