افزایش شیوع فرسودگی شغلی در میان کارکنان دانشی، چالشی حیاتی برای سازمان های معاصر محسوب می شود که پیامدهای قابل توجهی بر عملکرد فردی، به زیستی کارکنان و رقابت پذیری سازمانی دارد. این مقاله، مدلی انگیزشی جامع ارائه می دهد که بینش های اقتصاد رفتاری، نظریه خودتعیین گری و چارچوب منابع-الزامات شغلی را برای مواجهه با این چالش یکپارچه می سازد. مدل پیشنهادی بر اساس شواهد تجربی اخیر از مطالعات انجام شده در زمینه های گوناگون سازمانی، سازوکارهای رفتاری کلیدی شامل معماری انتخاب، اثرات چارچوب بندی، ترجیحات وابسته به نقطه مرجع و هنجارهای اجتماعی را شناسایی می کند که بر انگیزش کارکنان دانشی و مسیرهای فرسودگی تأثیر می گذارند. مدل شامل سه مسیر به هم پیوسته است: مسیر انگیزشی که از طریق آن مداخلات اقتصاد رفتاری، انگیزش خودمختار و اشتیاق شغلی را تقویت می کند؛ مسیر منابع که از طریق آن حمایت سازمانی و منابع شغلی در برابر فرسودگی، نقش محافظتی ایفا می کنند؛ و مسیر فردی که از طریق آن منابع شخصی و ظرفیت های خودتنظیمی، این روابط را تعدیل می کنند. پیامدهای عملی برای مدیریت منابع انسانی، طراحی سازمانی و توسعه رهبری مورد بحث قرار گرفته و توصیه هایی برای پیاده سازی مداخلات مبتنی بر شواهد به منظور ارتقای عملکرد پایدار و به زیستی در میان کارکنان دانشی ارائه شده است.

اقتصاد رفتاری شغلی فرسودگی نظریه دانشی انگیزش خودتعیین گری